نزدیک شدن به آن لحظه شاید زیبا نباشد برای تو! برای من اما بسیار دلنشین است. آسوده میروم تا آنجا، چون میدانم دوستم میداری.عشق تو بهترین همسفر است. حداقل دوریت را نمیدانم. شاید آن روز که میروم برایت بنویسم: سایه رفت! چون چشمانش به نور خورشید روشن گشت. تا به حال سایه سپیدی را که در امتداد جسم سیاهمان قد می کشد دیده ای؟ من دیده ام! اگر تو هم خواستی ببینی چشمانت را بر هم بگذار و فکر کن با کسی هستی که او را خیلی دوست میداری. دست در دست هم تمام قد رو به قبله ی خورشید بایست، انگار کن در کنارعشقت هستی. وقتی که گرمای دستانت هم نفست را مدهوش کرد بدون اینکه متوجه شود نگاهی به پشت سرت بیانداز! با چشم دل نگاه کن تا سایه سپید را ببینی! در وجودم زخمی هست که التیامی برایش نیست. شاید خاک بتواند مداوایم کند شاید هم نه! آن روز که سایه میرود حتی آسمان هم به حالش نمی گرید. شاید تو هم چند روزی از سر دل سوزی برایش بگریی ولی از سر عادت سایه را به دست فراموشی خواهی سپرد. اما مگر سایه ها فراموش میشوند؟ مگر ما،مگر ما هر روز سایه را نمی بینیم؟ مگر ما سالها با سایه زندگی نکرده ایم؟ چگونه میتوانیم فراموشش کنیم؟چگونه؟ اگر توانستیم باید به خود آفرین گوییم! آفرین بر سنگدلی مان! آمدن و رفتن سایه جبری بیش نیست! ولی دوست داشت باشد، باشد تا سپیدی وجودش را به تو اعطا کند. و سایه میرود، میرود که مبادا تیرگی اش رنگ زیبای زندگی تو را تباه کند. من سایه تو هستم!اما نه سایه سیاه،سپیدم،سپید سپید،سایه سپید! سایه مسخ تو بود،هست، و خواهد بود... ای کاش می دیدی سایه ای را که در امتداد تن سپیدت به التماست نشسته است... تا آخرین نفس دوستت دارم