عمریست که تنهایم در تنهایی نیز تنهایم

لحظه های تلخ و شیرین ...

به یاد لحظه ها باشیم

...لحظه هایی که پی در پی می گذرند

لحظه های که مانند سکوت می شکند

لحظه هایی که به یاد می ماند و لحظه هایی که از یاد می رود...

لحظه هایی که ما آن ها را می سازیم

لحظه هایی که شاید زندگی ما را دگرگون کردند...

در پی این لحظه های تلخ و شیرین باشیم که...

...شاید روزی این لحظه ها به پایان برسند و آن روز در تقاضای فقط یک لحظه ایم

...فقط یک لحظه...

قدر لحظه ها را بدانیم...

جمعه 24 فروردین1386

ساعت 11:23
نويسنده ღ♥ღبهارღ♥ღ

به خنده ام منگر ......

به روشناییی سیمای من نگاه مکن

به جان دوست،دلم چو شبان تاریک است

به موج خنده ی تلخم ،فروغ شادی نیست

که این نشاط ،به سر حّد گریه نزدیک است

مبین ظاهر آرام و شادمانه ی من

که با فریب،ز شب،آفتاب سوخته ام

به خنده ام منگر ،با تو راست میگویم:

برای چهره گریان خود نقاب ساخته ام

ز آفتاب ِ رخ روشنم ،فریب مخور

سپهر خاطر من ابر و دیده من بارانیست

ز روح من که کویر ست ،در دو روزه ی عمر

گر گُلی به در آید،گل پشیمانیست

نگاه من به نگاه بهار می بارد

ولی ورای دو چشمم،هزار پائیز ست

به خنده های دروغین من امید مبند

بدان که جام وجودم ز گریه لبریزست

سکوت میکشدم،خنده روی خاموشم

ولی به خلوت من ،هر نگاه،فریادست

به چهره، صورتکی شادمانه برزدهام

بدین فریب،گمان میبری دلم شادست

مرا فریب مده

تو نیز چو منی،ای دوست،ای همیشه غریب

که با خزان زدگی،چهره ات گلستانست

اگر که صورتک از روی خویش برداری

به روشنی پیداست

که فصل عمر تو هم، روز و شب زمستان است

یکشنبه 19 فروردین1386

ساعت 19:9
نويسنده ღ♥ღبهارღ♥ღ

آری آغاز دوست داشتن است

گر چه پایان راه نا پیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست...

آه بگذار گم شوم در تو

کس نیابد ز من نشانه ی من

روح سوزان آه مرطوبت

بوزد بر تن ترانه ی من

آه ،بگذار زین دریچه ی باز

خفته در پرنیان رویاها

با پر روشنی سفر گیرم

بگذرم از حصار دنیاها

دانی از زندگی چه می خواهم

من تو باشم...تو...پای تا سر تو

زندگی گر هزار باره بود

بار دیگر تو...بار دیگر تو

آنچه در من نهفته دریایی ست

کی توان نهفتنم باشد

با تو زین سهمگین توفان

کاش یارای گفتنم باشد

بس که لبریزم از تو،میخواهم

بدوم در میان صحراها

سر بکوبم به سنگ کوهستان

تن بکوبم به موج دریاها

بس که لبریزم از تو،میخواهم

چون غباری ز خود فرو ریزم

زیر پای تو سر نهم آرام

به سبک سایه ی تو آویزم

آری آغاز دوست داشتن است

گر چه پایان راه نا پیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

جمعه 10 فروردین1386

ساعت 14:6
نويسنده ღ♥ღبهارღ♥ღ

و بهار ....

کاش می شد ما بهاری می شدیم
خیس آواز قناری می شدیم
کاش از خوبان عالم می شدیم
توبه می کردیم آدم می شدیم
کاش نامردی نصیب ما نبود
در بی دردی نصیب ما نبود
کاش چوپان دل ما عشق بود
پاسبان محمل ما عشق بود
کاش در یک شبی سبز و شگفت
عشق از ما بیعت می گرفت

بهاررا باورکن
باز كن پنجرهها را كه نسيم
روز ميلاد اقاقي ها را
جشن ميگيرد
و بهار
روي هر شاخه كنار هر برگ
شمع روشن كرده است
همه چلچله ها برگشتند
و طراوت را فرياد زدند
كوچه يكپارچه آواز شده است ...
تو چرا سنگ شدي
تو چرا اينهمه دل تنگ شدي
باز كن پنجره ها را
و بهاران را
باور كن
فريدون مشيری

چهارشنبه 1 فروردین1386

ساعت 10:56
نويسنده ღ♥ღبهارღ♥ღ