عمریست که تنهایم در تنهایی نیز تنهایم

جز خدا و من ....

عاقبت روزی مرگ من فرا می رسد

در امتداد پهنای افق،جایی که خورشید غروب می کند.

در کنار آبهای نیلگون

آنجا که جز خدا و من بیگانه ای نیست

منی که سالها در خویشتن خویش زیسته ام

منی که غمناکترین درد ها را با خود کشیده ام

روزی خواهم مرد

ولی خاکسترم را باد با خود خواهد برد

به دورترین نقاط دنیا و انرا همه جا خواهد گسترانید

بر سر هر گل که می خواهد شکوفه بدهد

بر روی تمام درختان خواهم نشست

و ترانه غمناک خویش را خواهم خواند

چهارشنبه 16 اسفند1385

ساعت 15:15
نويسنده ღ♥ღبهارღ♥ღ

ای پدر

اما من و تو ای پدر

دور از هم مي پوسيم

غمم از وحشت پوسيدن نيست

غمم از زيستن بي تو ٬ دراين لحظه ي پر دلهره است

ديگر از من تا خاك شدن راهي نيست

از سر اين بام

اين صحرا ، اين دريا

پر خواهم زد ، خواهم مرد

غم تو ، اين غم را

با خود خواهم برد

ای پدر.......

در بلنداي زمان

غصه ي ما اول شد

از تو و غير چه پنهان

دل ما پرپر شد

خواب ديديم که مارا

لب مستانه دهند

نسب اين دل ديوانه

به پروانه دهند

چه بسا خواب بديديم و

نديديم ز عشق

به کسي جز ني و نيرنگ

جزايي بدهند

چهارشنبه 9 اسفند1385

ساعت 11:49
نويسنده ღ♥ღبهارღ♥ღ

من دلم می خواهد...

من دلم می خواهد
خانه ای داشته باشم پر دوست
کنج هر دیوارش
دوستهایم بنشینند آرام
گل بگو گل بشنو
هرکسی می خواهد
وارد خانهء پر عشق و صفای من گردد
یک سبد بوی گل سرخ
به من هدیه کند
شرط وارد گشتن
شست و شوی دلهاست
شرط آن داشتن
یک دل بی رنگ و ریاست
بر درش برگ گلی می کوبم
روی آن با قلم سبز بهار
می نویسم ای یار
خانهء ما اینجاست
تا که سهراب نپرسد دگر
خانهء دوست کجاست؟

فریدون مشیری

جمعه 4 اسفند1385

ساعت 11:59
نويسنده ღ♥ღبهارღ♥ღ