ابر خاکستری بی باران پوشانده آسمان را یکسر

ابر خاکستری بی باران دلگیر است

و سکوت تو پس پرده خاکستری سرد کدورت افسوس

سخت دلگیرتر است

شوق باز آمدن سوی توام است اما

تلخی سرد کدورت در تو پای پوینده راهم بسته

ابر خاکستری بی باران راه بر مرغ نگاهم بسته

 
وای باران باران

شیشه پنجره را باران شست

از دل من اما

چه کسی نقش تو را خواهد شست

آرزو می کردم

دشت سرشار ز سرسبزی رویاها را

من گمان می کردم

دوستی همچو سروی سر سبز

چار فصلش همه آراستگی است

من چه می دانستم

هیبت باد زمستانی است

من چه می دانستم سبزه می پژمرد از بی آبی

سبزه یخ می زند از سبزی دی

من چه می دانستم

دل هر کس دل نیست

قلب ها زآهن وسنگ

قلب ها بی خبر از عاطفه اند

در میان من وتو فاصله هاست

گاه می اندیشم

می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری

تو توانایی بخشش داری

دست های تو توانایی آن را دارد

که مرا زندگانی بخشد

چشمهای تو به من می بخشد شور عشق و مستی

وتو چون مصرع شعری زیبا

سطر برجسته ای از زندگی من هستی

آه می بینم می بینم

تو به اندازه تنهایی من خوشبختی

من به اندازه زیبایی تو غمگینم

من چه دارم که تورا درخور هیچ

من چه دارم که سزاوار تو هیچ

تو همه هستی من هستی من

تو همه زندگی من هستی

تو چه داری؟ همه چیز

تو چه کم داری؟ هیچ

آرزو می کردم که تو خواننده شعرم باشی

راستی شعر مرا می خوانی؟